مقدمه: نارسایی حاد کلیه یک اختلال شایع در نوزادان بستری در مرکز مراقبت های ویژه می باشد. در بیشتر نوزادان نارسایی کلیه با عوامل مستعد کننده ای مثل سپسیس، نارسایی قلبی، آسفیکسی پری ناتال و نارس بودن همراهی دارد. شیوع نارسایی کلیه در نوزادان نسبتا بالا بوده و عدم تشخیص و درمان به موقع آن نوزادان را در آینده با عوارض جبران ناپذیری مواجه می سازد.هدف: هدف از این مطالعه بررسی شیوع و علل نارسایی حاد کلیه در نوزادان بستری در بخش مراقبت های ویژه است تا با شناخت عوامل خطرساز، از بروز و پیشرفت نارسایی کلیه کاسته شود.مواد و روش ها: در این مطالعه پرونده 2400 نوزاد بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان 22 بهمن مشهد در طی 5 سال بررسی گردید. از این تعداد 50 نوزاد معیارهای نارسایی حاد کلیه را دارا بودند. میزان کراتینین سرم نوزادان و حجم ادرار آن ها با اعداد استاندارد مقایسه گردید و در انتها نتایج توسط نرم افزارهای آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و 0.05≥P معنی دار تلقی گردید.نتایج: در این مطالعه شیوع نارسایی حاد کلیه 2.1 درصد بوده است. شیوع نارسایی کلیه در نوزادان پسر 2.3 درصد و در نوزادان دختر 1.8 درصد بوده است. اختلاف از نظر آماری معنی دار نبوده است (0.093=P). از بین 50 نوزاد مورد مطالعه که مبتلا به نارسایی حاد کلیه بودند، 18 نوزاد نارسایی کلیه درونزاد (36%)، 31 نوزاد مبتلا به نارسایی پیش کلیوی (62%) و 1 نوزاد دچار نارسایی کلیه از نوع انسدادی (2%) بودند. در این مطالعه شایع ترین علل نارسایی حاد کلیه به ترتیب دهیدراتاسیون (28%)، سندرم زجر تنفسی نوزادی (18%)، ایکتر و خوب شیر نخوردن (16%)، آسفیکسی (16%) و عفونت (14%) بوده است.نتیجه گیری: نارسایی پیش کلیوی ناشی از کم آبی و خوب شیر نخوردن شایع ترین علت نارسایی حاد کلیه در نوزادان است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: با توجه به شایع بودن تظاهرات پوستی و واکنش های دارویی در بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه I.C.U و عدم وجود تحقیق اساسی در این مورد، بر ان شدیم که بیماران بستری در (I.C.U)  را از نظر ضایعات پوستی مورد بررسی قرار دهیم.بیماران و روشها: کلیه بیماران بستری شده در بخش های I.C.U مرکزی، اعصاب و اورژانس بیمارستان الزهرا (س) اصفهان در طی سالهای 76 تا 78 بصورت معاینه و مشاهده بیماران، پر کردن پرسشنامه و در موارد مشکوک انجام بیوپسی و نمونه گیری جهت قارچ و میکروب مورد بررسی قرار گرفتند. سپس کلیه اطلاعات به نرم افزار  SPSSS وارد شده و تجزیه و تحلیل آنها توسط آزمونهای Discriminant, Chi-square, ANOVA و رسم نمودار صورت گرفت.یافته ها: 197 نفر از 406 بیمار بستری در I.C.U دارای ضایعات پوستی بودند که از این تعداد بیشترین فراوانی در سنین 40-21 سالگی (37%) و کمترین آنها زیر 10 سال (5/2%) و بالای 80 سال (3%) بودند. 116 نفر آنها (9/58%) مرد و 81 نفر آنها (1/41%) زن بودند. شایعترین تظاهر پوستی ضایعات هموراژیک پوستی (4/23%) و اکنه استرویید (8/22%) بود و نادرترین آن toxic epidermal necrolysis (0.5%) بود. شایع ترین علت بستری خونریزی مغزی و خونریزی تحت عنکبوتیه (هر کدام 2/11%) بود.نتیجه گیری: ضایعات پوستی در بیماران بستری در I.C.U شایع بوده و این بیماران نیازمند معاینات مستمر و دقیق جهت پیشگیری و نیز تشخیص و درمان سریع ضایعات پوستی می باشند.

هدف: هدف این مطالعه مروری، بررسی پوزیشن های مختلف حین مراقبت های پرستاری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان، بررسی فواید و معایب هر کدام، و ارائه راهکارهای بالینی برای بهبود تکامل نوزاد براساس نیازهای فردی است.زمینه: بیشتر نوزادان نارس تون ماهیچه ای ضعیفی دارند، زیرا به دلیل تولد زودهنگام هنوز به بسیاری از مراحل مهم تکامل تون ماهیچه ای و فلکشن فیزیولوژیک (physiologic flexion) در داخل رحم دست نیافته اند. نوزادان نارس بعد از تولد، اندام های خود را بر خلاف جاذبه حرکت می دهند. تحقیقات نشان داده اند این عمل برای آنان بسیار دشوار است و نمی توانند پوزیشن خود را به طرز مطلوب نگهدارند، از خود محافظت کنند، و به خواب مناسب و راحتی دست یابند.بدون مداخلات مناسب، این کودکان دچار بدشکلی سر یا ستون فقرات می شوند. اگر برای نوزادان از محافظت کننده ها مانند آشیانه (nest) استفاده شود، این نوزادان احساس می کنند در رحم قرار دارند و معمولا بیشتر احساس امنیت می کنند و به ثبات فیزیولوژیک دست می یابند. اغلب نوزادان برای یافتن پوزیشن مناسب به کمک نیاز دارند که این مهم بر عهده پرستاران است.روش کار: این مطالعه مروری با جستجوی مطالعات مربوط به 15 سال اخیر در بانک های اطلاعاتی Science DirectProquest، GoogleScholar، Ebsco، Pub Med، Ovid انجام شد. برای تهیه این مقاله مروری از 16 مقاله پژوهشی و مروری و 3 کتاب تخصصی در زمینه نوزادان استفاده شد.یافته ها: پوزیشن های رایج در بخش مراقبت های ویژه نوزادان شامل وضعیت خوابیده به پهلو (side-lying position)، وضعیت خوابیده به پشت (supine position)، و خوابیده به شکم (دمر) (prone position) می باشند. نتایج مطالعات گوناگون نشان دهنده تاثیرات متفاوت پوزیشن های مختلف بر نوزادان نارس هستند. بنابراین، هر نوزاد باید به صورت منحصر به فرد ارزیابی شود و پوزیشن مناسب را براساس وضعیت فردی و واکنش های رفتاری دریافت کند. تغییر پوزیشن در نوزاد باید آهسته و به طور مداوم انجام شود تا نوزاد دچار دیسترس نشود و همچنین، از جدا شدن تجهیزات تهاجمی یا کلامپ شدن آنها جلوگیری شود.نتیجه گیری: نوزادان نارسی که پوزیشن مناسب را براساس وضعیت فردی و واکنش های رفتاری دریافت می نمایند، حمایت تکاملی عصبی مطلوب را خواهند داشت که منجر به کاهش مشکلات و نواقص عصبی تکاملی می شود. نوزادانی که حمایت های تکاملی دریافت کرده اند نتایج بالینی درمانی بهتری داشته اند و مدت زمان تهویه مکانیکی و نیاز به حمایت تنفسی در آنها کاهش یافته، تغذیه دهانی در آنها زودتر شروع شده، و مدت زمان بستری در بیمارستان به طور چشمگیری کاهش یافته است. تحقیقات جدید در زمینه پوزیشن دادن به نوزاد و افزایش آگاهی و دانسته ها در این زمینه همواره در جریان است. پرستاران باید همواره تلاش کنند از این دانش ها و مهارت های به روز آگاه باشند.